حقّ بر حریم خصوصی، یکی از محتر مترین حقوق اشخاص در تمامی جوامع است که تعالیم اسلامی نیز بر آن تأکید دارد. حمایت کیفری از حریم خصوصی، محدود های از اعمال و ویژگی های هر شخص است که برای عموم آشکار نبوده و یا وی تمایل به افشای آن ندارد. اشخاص هیچگونه ورود و نظارت دیگران بر این فضا را برنمی تابند و نسبت به ورود غیر، واکنش نشان می دهند.. حریم خصوصی ماهیتاً به گونه ای است که نمی توان تعریف واحدی برای آن ارائه نمود . واقعیت آن است که پذیرش یا ارائه تعریفی از این حق به محدودیت نادرست دامنه و حیطة شمول آن می انجامد . حمایت کیفری از حریم خصوصی ممکن است از جامعه ای به جامعه دیگر و از زمانی به زمان دیگر فرق کند . اما این واقعیت باعث نشده که صاحب نظران و اندیشمندان دست از تعریف یا حتی مخالفت با حق حریم خصوصی بردارند .ازمیان تعاریف مختلفی که از حریم خصوصی بیان شده ،تعریفی که مناسب تر به نظر میرسد عبارتست از: محدوده ای از زندگی شخص که توسط قانون و یا عرف تعیین گردیده بطوریکه دخالت دیگران در این محدوده باعث لطمات معنوی ویا روحی وی گردد ، به بیان دیگر سبب جریحه دار شدن احساسات او و تحقیر وی نزد دیگران شود.حریم خصوصی در دعاوی حقوقی، به ویژه در زمینه اطلاعات شخصی و ارتباطات، اهمیت زیادی دارد. این حریم میتواند در طی مراحل مختلف یک دعوا حقوقی (مانند جمعآوری شواهد، استعلام اطلاعات، یا بررسی اسناد تحت تأثیر قرار گیرد و لازم است که رعایت شود و در دادرسی های کیفری نیز به عنوان یک حق اساسی بشر، در دعاوی کیفری به عنوان یک عنصر حیاتی مطرح است. احترام به حریم خصوصی اشخاص،به ویژه در فرآیند دادرسی کیفری،برای تضمین دادرسی عادلانه و جلوگیری از سوءاستفاده از قدرت دولتی ضروری است.
